การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพจิตของผู้เข้ารับการอบรมก่อนและหลัง
การอบรม  และติดตามผลสภาพจิตของผู้เข้ารับการอบรมหลังจากผ่านการอบรมไปแล้วเป็นระยะเวลา  2  สัปดาห์  ซึ่งประชากรที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่  1 - 3  
โรงเรียนสนามชัยเขต  จังหวัดฉะเชิงเทรา  ที่เข้ารับการอบรม  ณ  ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  จังหวัดฉะเชิงเทรา  ในระหว่างวันที่  26 ? 28  กุมภาพันธ์  2548  รวมระยะเวลาในการอบรม  3  วัน  2  คืน  จำนวนทั้งสิ้น  137  คน
	ผลการวิจัยโดยสรุปพบว่า  
	1.  ผู้เข้ารับการอบรมที่มีเพศ  สภาพครอบครัว  และรายได้ของครอบครัว  ต่างกัน
มีสภาพจิตก่อนและหลังการอบรมไม่แตกต่างกัน  ส่วนผู้เข้ารับการอบรมที่มีผลสัมฤทธิ์
ทางการเรียนต่างกันมีสภาพจิตก่อนการอบรมไม่แตกต่างกันแต่สภาพจิตหลังการอบรมแตกต่างกัน  สำหรับผู้เข้ารับการอบรมที่มีสภาพครอบครัวต่างกันมีสภาพจิตก่อนการอบรมแตกต่างกัน  
แต่สภาพจิตหลังการอบรมไม่แตกต่างกัน
	2.  ผู้เข้ารับการอบรมมีสภาพจิตก่อนและหลังการอบรมในด้านการควบคุม  อารมณ์  การมีสติสัมปชัญญะ  การรู้จักตนเอง  การเข้าใจผู้อื่น  และการมีสมาธิแตกต่างกัน	
	3.  จากการติดตามผลสภาพจิตของผู้เข้ารับการอบรมหลังจากผ่านการอบรม  
พบว่า  สภาพจิตของผู้เข้ารับการอบรมในด้านการรู้จักตนเองและการเข้าใจผู้อื่นอยู่ในระดับสูง  ส่วนการควบคุมอารมณ์  การมีสติสัมปชัญญะ และการมีสมาธิอยู่ในระดับปานกลาง
	การอบรมพัฒนาจิต  ณ  ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  จังหวัดฉะเชิงเทรา  ผู้เข้า
รับการอบรมมีสภาพจิตในระดับสูงขึ้น  แต่เมื่อผ่านการอบรมไปแล้ว  พบว่าผู้เข้ารับการอบรม
เกือบทั้งหมดไม่ได้นำสิ่งที่ได้ฝึกฝนอบรมไปปฏิบัติต่อ  และสภาพจิตของผู้เข้ารับการอบรมลดลงอยู่ในระดับเดียวกับก่อนเข้ารับการอบรม  จึงควรกระตุ้นให้เยาวชนและประชาชนได้ประพฤติปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้เกิดความต่อเนื่อง  และเป็นประโยชน์มากยิ่งขึ้น
