 การวิจัยมุ่งเน้นการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในชุมชนตำบลห้วยแร้ง  อำเภอเมือง  จังหวัดตราด  และการนำรูปแบบการพัฒนาของห้วยแร้งไปประยุกต์ใช้ในการสร้างพื้นฐานในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ  วัตถุประสงค์ของการวิจัยมี  3  ประการคือ  (1)  เพื่อศึกษาทรัพยากรการท่องเที่ยวบ้านห้วยแร้ง  (2)  เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในตำบล  (3)  เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่เหมาะสมกับท้องถิ่น  
 	 วิธีการวิจัยเป็นวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม  (PAR)  และประยุกต์ใช้รูปแบบของการจัดการท่องเที่ยวที่ได้ผลสูงสุด  (TOMM)  เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ในการดำเนินงานที่มีประสิทธิภาพ  กลุ่มเป้าหมายในการวิจัยประกอบด้วยบุคลากร  4  กลุ่มที่เข้าร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวในชุมชนทุกขั้นตอน  คือ  กลุ่มตัวแทนภาครัฐ  กลุ่มภาคเอกชน  กลุ่มชุมชนห้วยแร้ง  และกลุ่มนักท่องเที่ยว
 	ในการดำเนินการวิจัยได้นำเทคนิควิธีการหลายรูปแบบเข้ามาใช้ในการดำเนินการกับกลุ่มเป้าหมายเพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมและเทคนิคที่สำคัญคือ  PIC  ซึ่งประกอบด้วยการมีส่วนร่วม  (Participatory)  การเพิ่มพูนพัฒนา  (incremental)  การประสานงาน  การร่วมมือ  และหรือการทำงานร่วมกัน  (Coordination /cooperation/collaboration)  ซึ่งเป็นรูปแบบการพัฒนาที่เน้นชุมชนเป็นศูนย์กลาง
 	ผลของการวางแผนการดำเนินงานพัฒนาการท่องเที่ยวของผู้มีส่วนร่วมทำให้สามารถพัฒนาเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศขึ้นในชุมชน  อันประกอบด้วยกิจกรรมการท่องเที่ยวในลำคลองห้วยแร้งที่มีความยาวเป็นระยะ  7  กิโลเมตร  การเที่ยวสวนผลไม้ การตกกุ้งหลวง  ข้าวห่อกาบหมากและขนมจากจากภูมิปัญญาท้องถิ่น  และที่พักแบบโฮมสเตย์
	การวางแผนดำเนินงานอย่างมีส่วนร่วมไม่เพียงช่วยให้ชุมชนสามารถจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศได้  แต่ยังทำให้เกิดโครงการพัฒนาที่ยั่งยืนอื่นๆ ในชุมชน  เช่น  ผลผลิตแปรรูปมังคุด  การนวดบำบัด  การฟื้นฟูวัฒนธรรม  ประเพณีท้องถิ่นในการปลูกข้าว  การละเล่นกลองยาวและเพลงรำพา  และยังทำให้เกิดการดำเนินการธุรกิจการแปรรูปผลิตภัณฑ์จากเปลือกผลไม้เป็นสบู่  เครื่องสำอาง  และจากวัสดุพืชเป็นยากันยุงและยาดม
 	เป้าหมายในการวิจัยนี้เป็นการนำเสนอแนวความคิดและกรอบในการวางแผนการดำเนินงานและการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในชุมชน
